BİRAZ ŞARAP, BİRAZ İSYAN, GERİSİ METAFOR...

    Bütün yaşamımın yükü çökmüş kalemin ucundan akan mürekkebe. Elimi kaldıramıyorum. Kalemi bırakırsam vazgeçeceğim yaşamaktan. Bu bir intihar! Yazarak savaşıyorum kağıda dökülen yaşamımla. Elim karıncalanıyor. Mürekkep dopdolu, yaşamın ağırlığıyla. Cılız parmaklarım nasır tutmuş artık. Bileklerim uyuşuk. Kağıda döktüğüm kişi korkutuyor beni. Kağıttaki ben, kalemi tutan beni yok ediyor. Tutamıyorum artık. Kalemin infilak edip mürekkebin bütün yazıların üzerine akmasını istiyorum. Olmuyor. Yazmaya devam ediyorum. Kendimle savaşmaya. Ben kimim? Bilmiyorum. Ama kim olmadığımı biliyorum!