BİRAZ ŞARAP, BİRAZ İSYAN, GERİSİ METAFOR...

                                                                                                                           Her şey bitmişti. Bu saatten sonra ölüm kaçınılmazdı. Kendini yok etmek için son kez çaba harcayacak, yaşamla son kez hesaplaşacaktı. Bu son çırpınışlarıydı. 

                                                                                                                    Birazdan otobüsün kapısı açılacak ve bütün yolcular -tanımadığım bu yüzler- tekrardan tanınması olanaksız kalabalığa karışacaklar. Otobüsten indiğim zaman ben de bu tanınmazlığa karışacak ve aralarında kaybolacağım.

                                                                                                                    Bu Kahkaha Acı Bir Manifestodur: https://varoluscubolsevik.blogspot.com/2021/01/bu-kahkaha-aci-bir-manifestodur.html   Bu kahkaha da bir isyan, bir başkaldırıdır belki. Üzüntüye karşı bir manifesto. Yalnızlığın, anlaşılmamışlığın, kederin manifestosu. Umudunu kaybettiğin anda bile yaşadığının, halâ varolduğunun farkına varmak gibi. Yaşamın anlamsızlığına karşı inatla bir amaç aramanın ve yaşamak için yeni bir yalan bulma arayışının tükenmeyen kah...

                                                                                                                                                Birden aklıma o geldi. Düşlere yeniden daldım. Gerçeklikten o denli kopmuş, şimdiki zamandan o kadar uzaklaşmıştım ki... Birden tekrar kendime geldim. Ona bunu yapamazdım. Kendime ben bile katlanamazken onun bana katlanmasına nasıl göz yumabilirdim? Kafamdaki düşünceyi susturdum. Onu düşünmeden ya da belki düşünerek aylak aylak yürümeye devam ettim. 

                                                                                                                            Bugün uzun zamandır ilk defa içimde saçma bir ağlama arzusu duydum. Tıpkı Meursault gibi. Ona sarılıp ağlamak istedim. Fakat yapamadım. Konuşmaya çalıştım. Lafları toparlayamayınca da gülüp geçtim sadece.

                                                                                                                      Ona bir şeyler anlatmaya çalışıyordu. Fakat kelimeler birbirine giriyor, ortaya karmakarışık, anlaşılması mümkün olmayan cümleler çıkıyordu. Sustu. Sadece acı bir kahkaha patlattı. Sanki bu kahkaha anlatılamayan her şeyin manifestosuydu. 

                                                                                                                  Çizgilere basmadan yürümek bana her zaman kaybettirdi Bugün yürüyorum Ama çizgilere basarak değil! Çizgilere basmadan da değil... Önümdeki adım ne ise, nasılsa öyle yürüyorum Onlara direnmeden Ya da belki direnerek fark etmeden... Sadece gideceğim, daha doğrusu gitmek istediğim yeri düşleyerek Ya da artık düşünerek. Nasıl yürümem gerekiyorsa öyle yürüyorum. Geçmişe bakmadan, düşünmeden geçmişi Kim olduğumu bilerek Ya da belki hala yaşayabiliyor, yaşatabiliyorken kendini Yaşamanın gerektirdiği gibi Pes etmemenin, mücadele etmenin gerektirdiği gibi Yaşamanın bu olduğunun yeni farkına varmış gibi H...

                                                                                                                            Gün geçtikçe konuşmaları anlamsızlaşıyordu. İnsanlardan iyice uzaklaşması gerektiğinin farkındaydı. Susması gerekirken daha fazla konuşuyor, insanlara daha da yaklaşıyordu. Böyle olunca da kendinden git gide uzaklaşıyor, en sonunda kendini tanımıyor ve nerede olduğunu unutuyordu. 

                                                                                                                                                          Bir şeye geç kaldığını hissediyordu. Fakat bu geç kaldığı şeyin yaşamak mı yoksa ölmek mi olduğu konusunda kararsızdı. Yaşamı anlamsız görüyordu. Fakat bu anlamsızlığa öylesine alışmıştı ki herhangi bir değişiklik yapmaya cesaret edemiyordu. Bu yüzden bu anlamsızlıktan daha çok kopuyor, her geçen gün daha da ruhsuzlaşıyordu. Detachment Soundtrack:  https://www.youtube.com/watch?v...

                                                                                                                                                                                                                                                      ...

                                                                                                                                            Duygular kan gibi sızarken kalemden, Kağıda dökülüyordu kanayan cümleler. Şair ağlardı durmadan, Veremli ciğerleri yorgun... Kan sızarken ağzından  Tüketiyor kendini ağır ağır. Şair nasıl sığdırır acılarını, ıstıraplarını dizelere? Ve o dizeler nasıl derinden yaralar insanın içini? Ve mürekkep nasıl dayanır o ıstıraplara? Hepsi tükendi en sonunda "Acılar, mutsuzluklar hatırlamaya değmez!"* Ve sonunda savaştık biz de kendimizle Tükettik b...