BİRAZ ŞARAP, BİRAZ İSYAN, GERİSİ METAFOR...

                                                                                                                    Bazen neden onu bu kadar çok aradığımı düşünüyorum. Hiçbir ortak noktamız yoktu. Belki beni çeken şey de buydu. Bana hiç benzememesi. Hayatı seviyor, bir amaç aramıyor, yaşamı olduğu gibi kabul ediyordu. Gözlerine baktığımda kendimi görmüyordum. Bu da beni rahatlatıyordu. Hep böyle olurdu. Gözlerine baktığımda kendimi gördüğüm, ya da benden bir parça gördüğüm insanlardan kaçardım. O ise benim sığnağımdı. Onun olduğu yerde ben yoktum.

                                                                                                                  Çarmıha gerilen ruhuma sarhoşum bu gece Affet beni Aris! Bugünkü sarhoşluğum sana değil. Ruhumu öldürdüğüm kadar sarhoşum bu gece

                                                                                                                    "İnsanın ruhu ne zaman ölür?" Kendine katlanamadığı zaman mı yoksa yaşamak için yeni bir yalan, yeni bir bahane bulamadığı zaman mı? Halbuki insanın kendine katlanamaması ile yaşamak için bir bahane bulamaması aynı şeydi. İkisi de aynı dönüşü olmayan sona çıkıyordu. O zamanlar bunu bilmiyordu.