KAÇIŞ

                                                                                                                 















  Bazen neden onu bu kadar çok aradığımı düşünüyorum. Hiçbir ortak noktamız yoktu. Belki beni çeken şey de buydu. Bana hiç benzememesi. Hayatı seviyor, bir amaç aramıyor, yaşamı olduğu gibi kabul ediyordu. Gözlerine baktığımda kendimi görmüyordum. Bu da beni rahatlatıyordu. Hep böyle olurdu. Gözlerine baktığımda kendimi gördüğüm, ya da benden bir parça gördüğüm insanlardan kaçardım. O ise benim sığnağımdı. Onun olduğu yerde ben yoktum.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

HARP

ÇIRPINIŞ

TREN ALTINDA...!