BİR TRAGEDYANIN SONU: BUNDAN ÖTESİ NE İLGİNÇ, NE DE GERÇEK!

-

                                                                                                                 

























  Kendimi kurtaramayacağımın farkına varmıştım. Bu çırpınışlar boşunaydı. Dibe batıyordum. Zaman geleceğe akarken ben uçurumdan düşer gibi düşüyorum geçmişe. Yaşamım bir deniz, geçmişim ise ayağıma bağladığım bir kayadır beni dibe çeken. Kendime verdiğim bütün sözleri bozuyorum bugün. Varlığımla yok ediyorum kendimi yeteneklice. Bu son tragedya. Sonrası yok. Çehov'dan okuduğum bir cümleyle sonlandırıyorum bu paragrafı da: "Eh, bundan ötesi ne ilginç, ne de gerçek!"

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

HARP

-
Resim
    Bütün yaşamımın yükü çökmüş kalemin ucundan akan mürekkebe. Elimi kaldıramıyorum. Kalemi bırakırsam vazgeçeceğim yaşamaktan. Bu bir intihar! Yazarak savaşıyorum kağıda dökülen yaşamımla. Elim karıncalanıyor. Mürekkep dopdolu, yaşamın ağırlığıyla. Cılız parmaklarım nasır tutmuş artık. Bileklerim uyuşuk. Kağıda döktüğüm kişi korkutuyor beni. Kağıttaki ben, kalemi tutan beni yok ediyor. Tutamıyorum artık. Kalemin infilak edip mürekkebin bütün yazıların üzerine akmasını istiyorum. Olmuyor. Yazmaya devam ediyorum. Kendimle savaşmaya. Ben kimim? Bilmiyorum. Ama kim olmadığımı biliyorum!
Devamı

ÇIRPINIŞ

-
Resim
      Yaşamdan koparıp ölümün kucağına itiyor beni bu son çırpınışlar. Sonuçta tuzağa yapışan tarla faresini kurtaramazsınız ne kadar deneseniz de... Kurtarsanız bile başka yere yapışır, orada çırpınır yaşama tutunmak için ya da belki bütün enerjisini bir an önce tüketip işini daha hızlı bitirmek için. Yok, olmuyor. Pas tutan ellerim yazamıyor. Kelimeler vasat, kelimeler körelmiş bıçak gibi artık. Ne kadar bastırsam da iz bırakmıyor o kadar, okunmuyor eskisi kadar. Gitmeli artık denize atlamalı. Paslanacaksa da denizin dibinde paslanmalı, kimse görmemeli bunu. Gitmeli... Dışarı attım kendimi körelen kelimelerimi de yanıma alarak.. Sokak boyunca uzanan eski Rum evlerinin pürüzlü taşlarını kesen gözlerim köreliyor kanaya kanaya. Sahile inerken son kez yıldızlara bakan gözlerimden kopkoyu, kıpkızıl petrol akıyor. Fransız Michel'i göremiyor olsam da gözlerimin onun sürekli taktığı ressam şapkasının kan kızıl rengine boyandığını hissediyorum. Kızıl bir arka planda seyrediyorum...
Devamı

TREN ALTINDA...!

-
Resim
  Gazeteci istasyona vardığında, buz kesmiş betonun üzerine bırakılmış sırt çantası ve mont elindeki kameranın yakaladığı ilk kare olurken, trenin altında bedeni paramparça yatan müntehirin ise geride bıraktığı son karesiydi.
Devamı