YAĞMURLU BİR AKŞAMIN HİKAYESİ: GECEYE VE SAÇLARA AĞIT

-

                                                                                                                 



















  İradesizliğin, kontrolsüzlüğün karanlığı gece gibi çökmüştü gözlerinin altına. Kadın beyaz fayansların üzerine çökmüş, dizlerine kapanmış sessizce. Bir an kafasını kaldırdı. Yerdeki beyaz fayansların üzerinde birikmişti yolduğu bütün saçları. Kalın telli, düz, ve uzun.. Uzunca bir süre seyretti onları. Dolunay geceye yükselene kadar. Hıçkırıklara boğuldu gece. Ev boş. Bir arkadaşı girdi içeri. Önce kadına baktı. Sonra yerde hareketsizce duran saçlara. Anlamıştı. Gözleri ağlamaktan kan çanağına dönmüş kadının yanına usulca oturdu. Bir şey söylemeden, yargılamadan onu. Kadın yüzünü genç adama çevirdi. Acı bir tebessümle: "Kaçmayacak mısın benden?" diye sorarken de sesi titremedi. Genç adam kollarıyla sardı kadını. Eski gürlüğünden eser kalmayan saçlarını okşadı biraz. Gür bir sesle: "Kaçmayacağım!" dedi genç adam, kadın kucağında hıçkırarak ağlarken. Elinden tuttu önce. Yerdeki saçları alarak dışarı çıktı ve gördüğü ilk pencereye yöneldi. Hava rüzgarlıydı. Elini yavaşça açtı. Saçları rüzgarın kucağına bıraktı Gülümseyerek kadına döndü: "Bu saçlar sürüklenecek, belki yapraksız bir ağaca takılacak, belki denizlere karışacak. Bunun bir önemi yok. Onlar artık senin bir parçan değil. Kayboldular. Ama sen buradasın. Ne yapraksız bir ağacın dalına takıldın ne de denizlere karıştın. Sen yaşıyorsun. Seninle birlikte ben de yaşıyorum."

Kapı sesi duyuldu. Kadın ürkerek gözlerini açtı. Yanında kimse yoktu. Yerde duran saçları eline alarak hızlıca pencereye yöneldi. Saçları rüzgara bıraktı...

Saçlarını taradı. Biraz makyaj yaptı. Sonra gülümseyerek aşağı indi.

Gece üzerine çöken hıçkırıkları bir anda bıraktı. Yağmur başladı. Fırtına hızlandı. Dolunay bulutların arkasına sığındı. Yıldızlar peşinden gitti. Gecenin körpe, siyah karanlığı yerini gri bulutlara bıraktı. Yağmur yağıyordu. Fırtına hızlandı...


Bu da bu akşamın şarkısı olsun: https://www.youtube.com/watch?v=um9xfx0dp4s

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

HARP

-
Resim
    Bütün yaşamımın yükü çökmüş kalemin ucundan akan mürekkebe. Elimi kaldıramıyorum. Kalemi bırakırsam vazgeçeceğim yaşamaktan. Bu bir intihar! Yazarak savaşıyorum kağıda dökülen yaşamımla. Elim karıncalanıyor. Mürekkep dopdolu, yaşamın ağırlığıyla. Cılız parmaklarım nasır tutmuş artık. Bileklerim uyuşuk. Kağıda döktüğüm kişi korkutuyor beni. Kağıttaki ben, kalemi tutan beni yok ediyor. Tutamıyorum artık. Kalemin infilak edip mürekkebin bütün yazıların üzerine akmasını istiyorum. Olmuyor. Yazmaya devam ediyorum. Kendimle savaşmaya. Ben kimim? Bilmiyorum. Ama kim olmadığımı biliyorum!
Devamı

ÇIRPINIŞ

-
Resim
      Yaşamdan koparıp ölümün kucağına itiyor beni bu son çırpınışlar. Sonuçta tuzağa yapışan tarla faresini kurtaramazsınız ne kadar deneseniz de... Kurtarsanız bile başka yere yapışır, orada çırpınır yaşama tutunmak için ya da belki bütün enerjisini bir an önce tüketip işini daha hızlı bitirmek için. Yok, olmuyor. Pas tutan ellerim yazamıyor. Kelimeler vasat, kelimeler körelmiş bıçak gibi artık. Ne kadar bastırsam da iz bırakmıyor o kadar, okunmuyor eskisi kadar. Gitmeli artık denize atlamalı. Paslanacaksa da denizin dibinde paslanmalı, kimse görmemeli bunu. Gitmeli... Dışarı attım kendimi körelen kelimelerimi de yanıma alarak.. Sokak boyunca uzanan eski Rum evlerinin pürüzlü taşlarını kesen gözlerim köreliyor kanaya kanaya. Sahile inerken son kez yıldızlara bakan gözlerimden kopkoyu, kıpkızıl petrol akıyor. Fransız Michel'i göremiyor olsam da gözlerimin onun sürekli taktığı ressam şapkasının kan kızıl rengine boyandığını hissediyorum. Kızıl bir arka planda seyrediyorum...
Devamı

TREN ALTINDA...!

-
Resim
  Gazeteci istasyona vardığında, buz kesmiş betonun üzerine bırakılmış sırt çantası ve mont elindeki kameranın yakaladığı ilk kare olurken, trenin altında bedeni paramparça yatan müntehirin ise geride bıraktığı son karesiydi.
Devamı